Choroby kanarków i ich zwalczanie

Choroby kanarków i ich zwalczanie.

Hodowla kanarków dostarczy nam wiele przyjemności i satysfakcji wtedy, kiedy ptaki będą zdrowe, ruchliwe i śpiewające. Kondycję taką zapewni ptakom zdrowa, czysta karma, świeże, lecz suche liście zieleniny, często zmieniana woda do picia i kąpieli, codziennie i starannie sprzątana klatka, ustawiona w odpowiednim miejscu. Może się jednak zdarzyć, że ptak zachoruje. Chorobę łatwo dostrzec. Zdrowy kanarek jest bardzo ruchliwy, wesoły, dużo śpiewa, chętnie korzysta z kąpieli i z możliwości lotu, ma dobry apetyt, a na głos swego opiekuna odpowiada ćwierkaniem. Chory jest smutny, milczący, osowiały i siedzi napuszony na żerdce lub na podłodze, nie zwraca uwagi nawet na ulubione przysmaki, nie chce wyjść z klatki ani kąpać się, nie śpiewa ani nie ćwierka. Takie objawy mogą być wywołane niewłaściwym żywieniem, pasożytami zewnętrznymi, mogą także zwiastować chorobę zakaźną.

Jeśli w klatce jest kilka ptaków, należy chorego natychmiast odizolować od pozostałych, przenosząc go do innej, umieszczonej w możliwie ciepłym miejscu klatki, a tę, w której przebywał -przejrzeć czy nie ma w niej pasożytów, dokładnie wyszorować, a żerdki i naczynka wyparzyć wrzątkiem z dodatkiem sody żrącej. Chorego ptaka należy dokładnie obejrzeć, poszukać pasożytów, które mogą być przyczyną niepokojących objawów.

Ptaszeńce – maleńkie brunatnoczerwone kleszcze, atakują ptaka nocą, w czasie snu. W ciągu dnia chowają się w zakamarkach klatki: między żerdkami i prętami, w narożnikach lub w szparkach podłogi, a także w gnieździe wysiadującej jaja samiczki. Po wykryciu pasożytów niszczymy je, szorujemy klatkę i całe jej wyposażenie gorącą wodą z dodatkiem sody żrącej, a wszystkie szparki, pęknięcia i złącza smarujemy środkiem owadobójczym wymieszanym z naftą.

W walce z kleszczami można stosować pułapki w postaci wydrążonych gałązek. Kleszcze w nocy ukryją się w wydrążeniach, rano należy więc gałązki wyjąć i spalić.

Świerzbowce to mikroskopijnej wielkości pajączki, które usadawiają się na nogach ptaka, wywołując ropne zapalenie skóry i w następstwie strupki. Trzeba wówczas nóżki ptaka smarować czystą gliceryną, zmiękczone strupki zdejmować ostrożnie pęsetą, a miejsca po nich smarować maścią karbolową. Klatkę należy wyszorować gorącym roztworem sody żrącej lub 50% lizolem.

Piórojady, kilkumilimetrowej wielkości wszoły, pasożytują na skórze ptaka, żywiąc się naskórkiem i piórami. Składają jaja na głowie, podbrzuszu i pod skrzydłami ptaka. Zaatakowane przez wszoły miejsca należy smarować gliceryną z dodatkiem kilku kropli kreoliny, zaś klatkę – zdezynfekować.

Choroby zakaźne kanarka to puloroza (biała biegunka) i pa-storeloza (cholera). Są one trudne do leczenia i najczęściej kończą się śmiercią ptaka.

Gdy stwierdzimy, że ptak i klatka są wolne od pasożytów, karma jest właściwa, a mimo to kanarek sprawia wrażenie chorego – należy możliwie szybko zanieść go do lekarza weterynarii.

Kanarkowi żyjącemu w niewoli mogą dolegać zbyt długie pazurki lub nadmiernie wyrośnięta rogowa warstwa dzioba. Pazurki można skrócić ostrymi cążkami, a dziób – delikatnie spiłować małym pilniczkiem. Zabiegi te powinien wykonać lekarz weterynarii, gdyż tylko bardzo doświadczeni hodowcy potrafią wykonać to sami. Złamane pióro – co również może się zdarzyć – należy bardzo ostrożnie wyskubać (nie wycinać) pamiętając, że miejsce po rosnącej lotce czy sterówce może krwawić.