Gody i potomstwo kanarków

Gody i potomstwo kanarków.

Hodując w jednej klatce parę kanarków, liczymy na powiększenie się hodowli.

Ptaki żyjące gromadnie na wolności dobierają się w pary przy zachowaniu specjalnego rytuału. Samiec w okresie godowym wydaje kilka głosowych sygnałów, zawiadamiających samiczkę o jego zamiarach. Jeżeli spotykają się blisko samiczki dwaj rywale, po krótkiej i krzykliwej dyskusji albo walczą ze sobą, albo jeden z nich wycofuje się. Samiczka nie zwraca uwagi ani na walczących rywali, ani na późniejszego zwycięzcę i siedzi spokojnie na gałązce. Gdy samczyk zbliża się – odfruwa lub stara się odpędzić go dziobem. Samiec nie rezygnuje i nadal asystuje wybrance. Po kilku próbach, popartych popisem śpiewaczym, przezwycięża opór samiczki.

Ptaki te łączą się w parę na jeden sezon rozpłodu, trwający 5 miesięcy (od marca do lipca). W tym okresie para kanarków daje 3 lęgi i wspólnie wychowuje potomstwo. Po odchowaniu ostatniego lęgu para rozchodzi się i dołącza do reszty stada. Za rok każdy z ptaków połączy się w parę, ale już z innym partnerem.

Kanarki hodowlane odbywają okres godowy nieco inaczej. Ograniczona przestrzeń klatki, czy nawet pokoju, nie daje samiczce miejsca na pozorowanie ucieczki. Jest więc początkowo bardziej wojownicza, co zmusza samca do dłuższych zalotów. Ten puszy się więc, krąży wokół samiczki i śpiewa długo i pięknie, aby tylko zwrócić na siebie uwagę. Jeśli starania odniosą skutek, samiczka zaczyna wyściełać gniazdko.

Hodowca, który obserwuje te zaloty (trwające od końca, marca do początku kwietnia) i chce powiększyć hodowlę, wstawia do klatki koszyczek lęgowy, równocześnie dostarczając materiału na budowę gniazda, np. drobnych ścinków czystej tkaniny bawełnianej.

Do wyścielonego koszyczka lęgowego samiczka składa 3-6 jaj, z których po 14 dniach lęgną się pisklęta. Są bardzo maleńkie, pokryte rzadkim puchem, ślepe i głuche. Po 5 dniach pojawiają się zaczątki pierwszych piór i ptaszki otwierają oczy. Przez 30 dni pozostają pod opieką rodziców i są karmione przez samiczkę. Po tym okresie należy je przenieść do dużej klatki (o wymiarach 100x50x60 cm), wyposażonej w kilka żerdek wypoczynkowych.

Młodzież karmimy „dorosłym” pokarmem, zwiększając jedynie porcję żółtka i dodając doń kilka kropli tranu. Młode powinny też jeść więcej zieleniny i biszkoptów, a ziarno przeznaczone dla nich powinno być grubo ześrutowane.

Karmę podajemy nie w naczynkach zawieszonych na zewnątrz klatki, lecz w miseczkach umocowanych na podłodze klatki.