Pochodzenie i historia kanarka

Pochodzenie i historia kanarka.

Kanarki należą do rodziny łuszczaków i najliczniejszego w gromadzie ptaków rzędu wróblowatych. Ojczyzną ich są wyspy atlantyckie położone na zachód od Półwyspu Iberyjskiego – Azory, Wyspy Kanaryjskie i Madera. Wśród bujnej i wiecznie zielonej roślinności wysp, w łagodnym klimacie, o temperaturze wynoszącej latem od 22 do 25°C, a zimą od 16 do 18°C, przez nikogo nie zagrożone, żyją na swobodzie dzikie kanarki w dużych stadach.

Dziki kanarek, wielkości naszej zięby, ma około 12 cm długości i 21 cm rozpiętości skrzydeł. Ubarwienie jego jest szarozielone z czarnym obramowaniem skrzydeł i białawym brzuszkiem. Zamieszkuje rzadkie lasy, zalesione polany oraz parki i ogrody. Żywi się nasionami traw i roślin uprawnych (m.in. mozgi kanaryjskiej – kanaru) oraz owocami, których w jego ojczyźnie nie brakuje przez okrągły rok.

Na kontynent europejski kanarki zostały przewiezione na przełomie XIV i XV wieku przez zachwyconych ich śpiewem Portugalczyków i Hiszpanów. Odłowione ptaki łatwo się oswajały, szybko zaprzyjaźniały z ludźmi, były bardzo towarzyskie i chętnie śpiewały w klatce.

Zapotrzebowanie na ptaki stale wzrastało i doszło wreszcie do tego, że tubylcy zaczęli krzyżować kanarki z innymi, pokrewnymi im łuszczakami, aby tylko sprostać zapotrzebowaniu rynku.

Hiszpanie, dla których kanarki stały się cennym artykułem eksportowym, przez długi czas zabraniali wywozu z wysp samiczek.

Mały, skromnie upierzony, lecz wielce uzdolniony śpiewak stał się modnym ptaszkiem. Początkowo, ze względu na wysoką cenę, mogły sobie na kanarki pozwolić tylko sfery dworskie i zamożna arystokracja europejska. Po cofnięciu zakazu wywozu samiczek z wysp i w miarę zwiększania się liczby ptaków urodzonych już na kontynencie – hodowla ich stała się popularna i wśród mieszczaństwa. W wieku XVII hodowlą kanarków zainteresowali się Tyrolczycy – znani „ptasznicy”, a wkrótce potem – górnicy z miasteczka St. Andresberg w górach Harzu.

W Polsce kanarki zaczęły pojawiać się od XVIII w. Miała je na swym zamku Anna z Sanguszków Radziwiłłowa, zapewne miały je również i inne panie na swych zamkach, a i szlacheckie „żony modne”. W wieku XIX kanarki znalazły się już w salonach mieszczańskich, dzięki pierwszym polskim hodowlom na Śląsku i w Wielkopolsce.

Działający obecnie w Polsce Związek Hodowców Kanarków i Ptaków Egzotycznych ma swą siedzibę w Katowicach, gdyż właśnie region śląski skupia największą liczbę miłośników tych miłych ptaków. Związek organizuje wystawy, konkursy śpiewacze, prowadzi dział informacyjny, ułatwia swoim członkom wymianę doświadczeń i zakup wartościowych ptaków.

Wyróżnione na wystawach kanarki otrzymują dyplomy mistrzowskie i medale na podstawie punktowanych „gatunków” śpiewu, takich jak turkot dęty, szokel, kulkowanie, flet i dzwonek.

Polskie kanarki są znane i wysoko cenione za granicą, a ich eksport nie przeżywał nigdy kryzysowych wstrząsów.

Udomowione i hodowane od ponad 500 lat ptaki, po mniej lub bardziej udanych próbach doboru par i różnych krzyżowań, zmieniły układ piór, wzbogaciły ubarwienie, a nawet przybrały inną sylwetkę.