Pochodzenie i historia papug mówiących

Pochodzenie i historia papug mówiących.

Pierwsze wzmianki o tych uzdolnionych i pięknie ubarwionych ptakach zawdzięczamy Rzymianom: Siculusowi z I w. przed naszą erą i Pliniuszowi Starszemu z I w. naszej ery. Ponieważ w Europie papugi nigdy nie żyły na wolności, a wzmianki o nich sięgają okresu tak wczesnego, musiały to być ptaki pochodzące z Afryki, gdyż do odkrycia Ameryki i Australii miało upłynąć jeszcze kilkanaście wieków. Do Rzymu, gdzie stały się poszukiwanymi i modnymi ptakami, papugi zostały zapewne sprowadzone przez kupców syryjskich lub może nawet za pośrednictwem legionów rzymskich.

Dziś w Europie spotkać można papugi z trzech kontynentów: z Afryki, z Australii i z Ameryki Południowej.

Od połowy wieku XVI zaczęto je hodować w warunkach zbliżonych do właściwego im środowiska naturalnego. Poprzednio -trzymane w ciasnych klatkach i niewłaściwych pomieszczeniach -nie dawały przychówków. Gdy przeniesiono je z komnat do pałacowych parków i umieszczono w dużych wolierach, wśród zieleni i na świeżym powietrzu, zaczęły się rozmnażać. Urodzone i odchowane w Europie ptaki okazały się silniejsze i bardziej odporne niż odłowione na wolności i przetransportowane z tropików do Europy.

Papugi mówiące słuszniej byłoby nazywać „gadającymi”. Mowa ludzka jest bowiem świadomym wyrażaniem myśli czy uczuć, natomiast papuga powtarza zasłyszane wyrazy czy dźwięki bez rozumienia ich treści. Dzięki swej wysokiej inteligencji kojarzy pewne słowa z taką czy inną czynnością, z przyjemnością lub przykrością, ale większość słów powtarza zupełnie bezmyślnie. Papugi nie naśladują zresztą wyłącznie ludzkiej mowy. Powtarzają miauczenie kota, szczekanie psa, pianie koguta czy inne usłyszane dźwięki.

Do grupy papug „gadających” należą między innymi:

– papużki faliste, pochodzące z Australii,

– ararauny, niebiesko-żółte papugi z podrodziny ar, pochodzące z Ameryki Południowej (rys. 1),

– żako, szaroniebieskie papugi afrykańskie o jaśniejszej głowie i jaskrawoczerwonym ogonie (rys. 2).

Z wymienionych papug tylko papużki faliste są ogólnie dostępne i względnie tanie. Pozostałe gatunki to ptaki duże i bardzo drogie, wymagające większej przestrzeni do chowu i troskliwej pielęgnacji.

Obecnie w Polsce hodowlą dużych papug zajmują się głównie ogrody zoologiczne i niewielka garstka hodowców-amatorów. Sprowadzanie papug z zagranicy wymaga specjalnych zezwoleń Departamentu Weterynarii Ministerstwa Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej i zastosowania dla ptaka 30-dniowej kwarantanny.