Rasy i odmiany kanarków

Rasy i odmiany kanarków.

W hodowlach uzyskano wiele nowych ras i odmian. Powstały rasy: niemieckie, belgijskie, holenderskie i angielskie, wyraźnie różniące się od siebie wyglądem i rodzajem śpiewu, również i takie, które są wprawdzie pozbawione talentu śpiewaczego, lecz za to bardzo dekoracyjne.

Mamy więc dziś kanarki śpiewające i tylko ćwierkające, gładkopióre i kędzierzawe, gładkogłowe i z pierzastą czapeczką na łebku. Ubarwienie ich jest bardzo różnorodne – od dzikiego, szarozielonego aż po białe – albinotyczne. Są kanarki pstrokate, czysto żółte, białe, pomarańczowe, pomarańczowoczerwone, szare i zielonkawe. Najpopularniejsze kanarki przedstawione są na rysunku.

W Polsce najczęściej spotykamy rasy niemieckie w dwóch odmianach: szlachetnej i herceńskiej. Odmianą szlachetną jest najpopularniejszy w hodowlach domowych żółty lub pomarańczowy ptak o śpiewie przeciętnej wartości. Kanarki herceńskie mają upierzenie skromniejsze, występują tylko w odcieniach zielonych i żółtych, są za to uzdolnionymi śpiewakami. Za najbardziej utalentowanego uchodzi wśród hodowców dobrze zbudowany i pięknie śpiewający kanarek belgijski. Ładną, smukłą sylwetką wyróżniają się kanarki angielskie, o umaszczeniu szaro-żółto-zielonym, lecz ptaki te niechętnie i słabo śpiewają. Nieco ładniej śpiewają kanarki rasy holenderskiej, ale jest to rasa mało odporna i ma bardzo duże wymagania w hodowli. Najmniejszym kanarkiem jest kanarek glosterski (rasa angielska), bardzo ruchliwy i pięknie śpiewający, jego długość wynosi około 11 cm. Największym, należącym również do rasy angielskiej, jest lankeshire.

Doświadczeni hodowcy, eksperymentując, uzyskują czasem bardzo ciekawe okazy mieszańców międzygatunkowych, na przykład przez skrzyżowanie kanarka z gilem lub ze szczygłem. Ptaki takie bywają pięknie ubarwione i ślicznie śpiewają, ale – niestety – nie rozmnażają się. Próba uzyskania płodnego mieszańca powiodła się tylko raz – w przypadku skrzyżowania kanarka z czyżykiem kapucynkiem, pochodzącym z Ameryki Południowej. Uzyskano potomstwo o całkowicie czerwonym upierzeniu, uzdolnieniach do śpiewu na poziomie kanarka pospolitego i zdolne do dalszego rozmnażania się.

Najczęściej spotykana u kanarków hodowlanych żółta barwa upierzenia występuje również i wśród kanarków dzikich, nie jest jednak nigdy tak intensywna i czysta, jak u domowych śpiewaków, których kolor piór można jeszcze wzmocnić odpowiednimi składnikami pokarmowymi.

Warto tu dodać, że piękny kolor upierzenia nie zawsze idzie w parze z talentem śpiewaczym, a bywa nawet, że jest odwrotnie.

Na podstawie długoletnich obserwacji hodowcy doszli do wniosku, że kanarki bardzo barwne i jaskrawo upierzone śpiewają słabo lub też nie śpiewają wcale, są mniej płodne i mało odporne, natomiast kanarki szaro-żółto-zielone (a więc zbliżone ubarwieniem do formy dzikiej) śpiewają ładniej i głośniej od innych odmian, poza tym są odporniejsze, mniej wymagające i lepiej się rozmnażają.

Dodajmy tu, że śpiewają tylko samce, gdyż samiczki – jak to bywa najczęściej u ptaków – nie potrafią śpiewać, lecz tylko ćwierkają.

Śpiew kanarków fachowcy mierzą liczbą różnorodnych tonów, tzw. tur. Dla niewprawnego ucha ocena wartości śpiewu jest bardzo trudna. Tylko wyspecjalizowany hodowca może wydać orzeczenie, czy ptak będzie dobrze śpiewał po odpowiednim szkoleniu. Zdolność do śpiewu jest jednak u kanarków tylko częściowo wrodzona i – jak każdy talent – musi być odpowiednio rozwijana. Podobnie jak śpiewakowi „ustawia” się głos w szkole muzycznej, tak i kanarka trzeba nauczyć nowych tonów i właściwego ich wykorzystania. W nauce tej są stosowane rozmaite metody i wzorce: śpiew innych dzikich ptaków, np. słowika, melodyjne gwizdanie, dźwięki instrumentów muzycznych i urządzeń imitujących śpiew, nagrania śpiewu ptaków na płytach gramofonowych i taśmach magnetofonowych. Okazało się jednak, że najlepszym nauczycielem młodych, utalentowanych kanarków jest trzyletni ptak ich gatunku bezbłędnie wykonujący swe tury. Taka „szkoła śpiewu” nie jest oczywiście konieczna. Bywa, że samouki też śpiewają pięknie.