Rozmnażanie się szczurów białych

Rozmnażanie się szczurów białych.

Młoda para szczurów dostarczy nam szybko potomstwa – osiągają bowiem dojrzałość płciową w wieku 2,5-3 miesięcy. Jeśli w klatce znajdą trochę ligniny, siana, słomy czy wiórków drewnianych, zaczną szykować sobie gniazdo, przeważnie w przygotowanym domku.

Ciąża trwa 22-23 dni. Od 4 do 5 dni przed porodem nie zmieniamy położenia klatki i nie wymieniamy jej urządzeń. Zdenerwowana i zaniepokojona samica może poronić lub nawet pożreć własne dzieci. W miocie jest od 4 do 18 młodych. Do wykarmienia pozostawiamy tylko 8-10, a nadliczbowe sztuki likwidujemy. Młode rodzą się ślepe, nagie i bezzębne. W ciągu 21 dni żywią się mlekiem matki i pozostają pod opieką pary rodzicielskiej. Po 13 dniach otwierają oczy i porastają futerkiem. Po 21 dniach mają już drugą parę zębów trzonowych i przechodzą stopniowo na stały pokarm. Po trzech miesiącach są już zdolne do rozrodu. Każdy hodowca musi się z tym liczyć i albo łączyć je parami w osobnych klatkach, albo trzymać osobno samce i samice, aby nie powiększać w nieskończoność hodowli.

Gdy młode otworzą oczy, należy je oswajać z zapachem człowieka, biorąc na moment do ręki kilka razy w ciągu dnia, jeśli nie denerwuje to samicy. Młode szczurki przyzwyczajone do zapachu człowieka nigdy nie staną się płochliwymi dzikusami.

Okres życia szczura trwa około 4 lat. W czwartym roku życia szczur wyraźnie się starzeje. Jest słabszy, mniej ruchliwy, intensywnie linieje i ropieją mu oczy. Należy go wówczas, ze względów czysto humanitarnych, oddzielić od młodszych osobników, będzie bowiem odpychany od jedzenia i poszturchiwany. Jeśli mamy taką możliwość, trzeba go przenieść do osobnej klatki i pozwolić na spokojną śmierć ze starości, jeśli nie – uśpić go dużą dawką środków nasennych.

Tresura szczura białego.

Koszt utrzymania szczura jest niewielki, a pielęgnacja nie zabiera wiele czasu. Hodowlę i kontakt z tym inteligentnym zwierzęciem urozmaici tresura.

Spróbujmy na przykład wywołać odruch warunkowy sygnałem dźwiękowym. Sygnalizujemy dzwonkiem, za każdym razem, podanie karmy do karmnika. Już po kilku dniach na dźwięk dzwonka szczury przybiegną do karmnika. Drogę do jedzenia można nieco utrudnić, stawiając rozmaite przeszkody. Będzie to coś w rodzaju labiryntu, przez który szczur musi się przedostać wywabiony ze swego schronu sygnałem dźwiękowym. Zobaczymy jak szybko odkryje dojście do karmy. Przestawiwszy inaczej wszystkie przeszkody znowu obserwujemy, czy od razu odkryje różnicę, czy też będzie przez jakiś czas błądził.