Świnka morska

Świnka morska.

Niewielkie to zwierzątko, wraz z 12 innymi gatunkami, należy do rodziny marowatych, pochodzącej z Ameryki Południowej. Dzikie świnki morskie, trochę większe i mniej ruchliwe od ich udomowionych kuzynek, żyją tam w dość różnych środowiskach: na obszarach nizinnych, bagnistych i na skalistych płaskowyżach -zawsze w pobliżu osiedli ludzkich. Przed człowiekiem nie uciekając nawet odwrotnie – chronią się w jego zabudowaniach przed atakującymi je zwierzętami. To zaufanie do ludzi wpłynęło także na fakt, że świnki łatwo zaaklimatyzowały się w Europie i szybko przystosowały do nowych warunków.

Kiedy nastąpiło udomowienie świnki morskiej, dokładnie nie wiadomo, być może nastąpiło to jeszcze przed opanowaniem Peru przez Inków. W każdym razie Hiszpanie po podboju Peru zastali świnki morskie hodowane przed tubylców jako zwierzęta rzeźne. Niewykluczone jest także, że były one w pewnym sensie zwierzętami kultowymi, które po zabalsamowaniu towarzyszyły zmarłym w ich życiu pozagrobowym. Dziś nikt już nie balsamuje świnek, ale mięso ich nadal uważane jest za przysmak przez Indian peruwiańskich i paragwajskich. Natomiast Hiszpanie potraktowali je jako miłe i łagodne zwierzęta, nadające się do chowu dla przyjemności.

Europejscy kupcy po odkryciu Ameryki przewieźli je na nasz kontynent, gdzie bardzo szybko zyskały sympatię. Choć trzymane były w dużych stadach i łączyły się w przypadkowe pary, zachowały swoje naturalne owłosienie i ubarwienie, które do dziś pojawia się wśród zwierząt hodowlanych i nosi nazwę „dzikiego” umaszczenia.

W początkach wieku XX racjonalnym chowem świnek morskich zajęli się hodowcy angielscy, znani z cierpliwości i systematyczności. Dzięki ich staraniom udało się uzyskać ciekawe i płodne odmiany, przekazujące swe cechy potomstwu.