Żywienie psa

Żywienie psa.

Zasady karmienia psa są podobne do zasad żywienia człowieka – pokarm musi być urozmaicony, zawierać odpowiednią ilość składników odżywczych oraz pełny zestaw witamin i soli mineralnych.

Dzikie zwierzęta psowate żywią się upolowaną przez siebie zwierzyną. Mniejsze upolowane sztuki pożerają w całości: ze skórą, kośćmi, pierzem i zawartością jelit. Większe – partiami, najpierw wnętrzności, potem mięso, kości i chrząstki. Pozostałość zwierzę zakopuje i wraca po nią, gdy poczuje głód. Często ta resztka jest już dobrze nadpsuta, co nie zmniejsza wcale jej wartości odżywczej. Rozkładające się mięso zawiera korzystne dla organizmu zwierzęcia substancje białkowe, neutralizujące kwasy.

Podany opis naturalnego sposobu odżywiania się dzikiego psa nie jest wprawdzie apetyczny, ale zawiera cenne wskazówki dla hodowcy. Wiemy dzięki temu, że niezbyt świeże mięso czy kurze jaja można śmiało włączyć do jadłospisu psa domowego. Mięso to nie może jednak pochodzić z padłego zwierzęcia; nie można też psu dawać odpadków niewiadomego pochodzenia ani pozwalać na buszowanie po śmietnikach i wysypiskach, gdzie łatwo może się zakazić np. pałeczkami paratyfusu czy jajami pasożytów.

O ile pies doskonale trawi nadpsute mięso czy inny pokarm pochodzenia zwierzęcego, o tyle bardzo gwałtownie reaguje na nieświeże, kwaśniejące czy fermentujące pokarmy pochodzenia roślinnego. Pleśniejące ziemniaki czy kluski, sfermentowana kasza czy skwaśniała zupa jarzynowa są często powodem długotrwałych biegunek.

Poza mięsem, psu można dawać wszystkie kasze, płatki owsiane, ryż oraz inne przetwory zbożowe, warzywa gotowane lub surowe (poza strączkowymi), chudy ser, mleko, ryby morskie, gotowane żółtka kurzych jaj (nie kaczych).

Zdrowym i wartościowym dla psów mięsem jest konina i mięso nutrii, które do dziś jest w pogardzie u ludzi. Od paru lat pokazuje się w sklepach paczkowany pokarm dla psów, produkowany z odpadów mięsnych, podrobów, z dodatkiem soli mineralnych i witamin.

Ile pies powinien zjeść w ciągu doby? Przyjmuje się, że na 1 kg ciężaru ciała psa powinien on otrzymać: 4-5 g białka pochodzenia zwierzęcego, 1-2 g tłuszczu i 12-15 g węglowodanów (w postaci kasz i potraw mącznych).

Warzywa i owoce, które są źródłem witamin i soli mineralnych, należy psu dodawać do gotowanych potraw – zup, kasz czy klusek.

Dorosły pies wielkości doga czy bernardyna powinien otrzymać około 1 kg suchej paszy dziennie, wyżeł, owczarek niemiecki czy bokser – od 600 do 800 g, foksterier, jamnik – 200 g, a ratlerek czy pekińczyk – około 100 g (podane tu orientacyjne ilości wagowe nie uwzględniają ciężaru wody, a trzeba wiedzieć, że zupa zawiera jej około 90%, ziemniaki około 75%, surowy ryż około 10%).

Młodym psom – niezależnie od warzyw i owoców czy mleka i sera – należy dodawać do karmy preparaty z zawartością wapnia (niezbędnego do prawidłowej budowy kośćca), soli mineralnych i witamin. Bardzo dobrą mieszanką jest łatwo dostępny „Polfamix M”, przeznaczony dla zwierząt mięsożernych.

Niezbędnym warunkiem utrzymania zębów psa w dobrym stanie jest podawanie mu chrząstek i miękkich kości, ale nie drobiowych, które łatwo pękają i kruszą się na ostre, raniące jelita odłamki.

Szczeniakowi, któremu wyrzynają się zęby, trzeba dać do gryzienia i zabawy dosyć dużą, dobrze oczyszczoną z mięsa, surową kość. Uratujemy dzięki niej nogi krzeseł i stołu.

Zęby zwierząt z rodziny psowatych służą nie tylko do rozszarpywania i rozcierania pokarmów, ale także do obrony przed wrogiem. Spełniają również zasadniczą rolę w polowaniu na zdobycz. • Warto przyjrzeć się, z jaką pasją szczenięta „mordują” i szarpią „upolowany” pantofel, ścierkę czy szczotkę.

Po szóstym roku życia psy mają zwykle mocno starte zęby, toteż nie należy dawać im dużych i twardych kości, a wybierać raczej mniejsze, dobrze obrośnięte chrząstkami.

Psy są z natury łakome i łykają łapczywie wybierane z miski stałe części pokarmu, nawet go nie gryząc. Aby zmusić psa do spokojnego spożywania posiłku, doświadczeni hodowcy podają mu najpierw płynną, gęstą zupę, a potem, gdy pies nasyci pierwszy głód, dokładają do miski kawałki mięsa, chrząstki, jarzyny czy kluski. Dopiero na deser dostaje pies kość, z którą może przejść na swoje legowisko.

W ciągu pierwszych 9-12 miesięcy życia, gdy pies rośnie i rozwija się intensywnie, należy go specjalnie dobrze odżywiać, przestrzegając częstotliwości posiłków. Szczeniak 1-2-miesięczny powinien dostawać 6 posiłków dziennie, 2-4-miesięczny – 5 posiłków, 5-6-miesięczny – 4 posiłki, a 7-10-miesięczny – 3 posiłki. Roczny pies może dostawać dwa posiłki dziennie ewentualnie tylko jeden.

Pokarm podaje się psu zawsze w tym samym miejscu i o tej samej porze, w misce przeznaczonej tylko dla niego. W innej misce powinna być stale dostępna dla psa czysta, zmieniana kilka razy dziennie woda do picia.

Niedopuszczalne jest karmienie psa między posiłkami, jak również dawanie mu do wylizywania resztek z talerzy domowników przy stole jadalnym. Pomijając względy higieniczne, jest to najprostsza droga do nauczenia psa żebraniny przy stole. Jeśli resztki z talerzy nadają się dla naszego pupila, powinien dostać je w porze swego posiłku i we własnej misce.

Psom nie wolno dawać słodyczy. Ich zęby i układ trawienny nie są przystosowane do takich pokarmów, jak ciastka z kremem, cukier w kostkach, cukierki, czekolada czy lody.

Prawidłowe żywienie psa to warunek jego zdrowia i dobrej kondycji. Nie wolno psa głodzić, bo będzie wówczas podkradał żywność w domu lub szukał jej po śmietnikach, ale i nie wolno go przekarmiać. Pies domowy powinien być smukły, jak jego dzicy krewniacy. Otyłość psa nie jest świadectwem troskliwości opiekuna, lecz wprost przeciwnie, prowadzi do przykrych następstw: skrócenia oddechu, otłuszczenia serca, zgnuśnienia.

Gdy pies zaczyna tyć, należy ograniczyć podawanie mu pokarmów mącznych.

To, czy pies jest żywiony prawidłowo, można sprawdzić, obejrzawszy jego kał. Zbyt twardy dowodzi, że pies dostaje za mało płynnych pokarmów, zbyt wolny zaś sugeruje, że zwierzę dostaje za dużo mleka lub że jest chore. Zaparcie może być także spowodowane zjadaniem przez psa zbyt wielkiej ilości kości, zwłaszcza cielęcych i baranich.